T

[Fiction-CA] Mafia Heart อุบัติรักอันตรายหัวใจมาเฟีย

Title : อุบัติรักอันตรายหัวใจมาเฟีย

Author : Blue Powder

Pairing : Stucky

Rate : ดราม่า ดาร์ค 18+

Summary : บัคกี้นักข่าวสายอาชญากรรมถูกจับตัวได้ระหว่างแอบไปทำงาน แม้จะรู้ว่างานของเขานั้นเสี่ยงแค่ไหน และพร้อมที่จะตายได้ทุกเมื่อ แต่สิ่งที่เขาต้องเผชิญกลับไม่ใกล้เคียงกับความตายเลยแม้แต่น้อย

เม้าท์มอย : ฟิคที่ไม่เคยคิดจะเขียนมาก่อน ส่วนใหญ่จะออกแนวมุ้งมิ้ง ฟรุ้งฟริ้งสะมากกว่า แต่ยังไงๆ ก็จะพยายามทำให้ดีที่สุดค่ะ ^^

คำเตือน : ฟิคเรื่องนี้เกิดจากจินตนาการ แต่งขึ้นมาเพื่อความบันเทิงเท่านั้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

------------------------------------------------------------------------

 

 

            

           

            ชายหนุ่มร่างสูงโปร่งเจ้าของเรือนผมสีน้ำตาลค่อยๆ ถอยหลังไปทางหน้าต่างช้าๆ ขณะที่ชายหนุ่มร่างสูงกำยำเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ก่อนที่แสงจันทร์ที่ลอดผ่านหน้าต่างเข้ามาจะกระทบใบหน้าที่ยิ้มเหี้ยมเกรียมมือหนาก็ตรงเข้าฉุดแขนเรียวยาวดึงอย่างแรงจนร่างที่อ่อนแอถูกเหวี่ยงลงบนเตียงกว้าง

            “อัก!” มือเรียวกุมท้องของตัวเองเมื่อมันกระแทกเข้ากับขอบเตียงจนทำให้จุก ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะตั้งตัว เส้นผมสีน้ำตาลก็ถูกจิกขึ้นมาเต็มกำมือ ใบหน้าสีซีดเงยขึ้นขณะที่แผ่นหลังถูกเข่าของคนที่อยู่ด้านหลังดันเอาไว้ให้หน้าท้องดันติดกับขอบเตียง

            “พอได้สัตว์เลี้ยงมาแล้วก็ต้องตั้งชื่อให้มันก่อนสินะ ฉันจะตั้งชื่อให้นายว่า ‘บัคกี้’ ก็แล้วกัน” เสียงเย็นเฉียบกระซิบข้างหูบาง ร่างที่ถูกทำร้ายสั่นระริกมือบางพยายามจิกมือหนาให้ปล่อยจากผมที่ถูกขย้ำไว้แรง

            “ฉ..ฉันไม่...ไม่ใช่...สัตว์เลี้ยง...” บัคกี้ตอบเสียงสั่นขาดๆ หายๆ เพราะหน้าที่แหงนเงยขึ้นและท้องยังถูกกดเข้ากับเตียงอย่างแรงจนหายใจลำบาก

            “ปากดีได้แค่ตอนนี้แหละ” แส้เส้นหนาถูกใช้มัดรอบคอขาวจนชายหนุ่มร่างเล็กกว่าหายใจลำบาก มือเรียวพยายามแก้แส้ที่มัดคอของตัวเองออก ในขณะที่ลมหายใจเริ่มจะหมดลงทุกที ปากบางอ้ากว้างพยายามจะหายใจ แต่ดูเหมือนว่ามันจะน้อยนิดกับจำนวนที่ต้องการ

            ดูเหมือนว่าชายคนนี้จะรู้วิธีทรมานเหยื่อได้เป็นอย่างดี

            ร่างที่อ่อนปวกเปียกถูกจับอุ้มขึ้นไปนอนกลางเตียง ข้อมือข้างหนึ่งที่กำลังพยายามแก้มัดแส้ที่รัดคอออกถูกมือหนาจับไปใส่กุญแจมือที่พกมาด้วยตามด้วยมืออีกข้าง ก่อนแส้จะถูกปลดออกโดยมือหนา

            “แค่กๆ แฮ่ก.. แค่กๆ... แฮ่กๆ...” ตอนนี้บัคกี้นอนคว่ำหน้าลงกับหมอนทั้งปากทั้งจมูกพยายามสูดหายใจเข้าปอดพร้อมสำลักไอออกมาเป็นช่วงๆ หัวใจเต้นแรงอย่างหวาดกลัว เขาไม่รู้เลยว่าจะถูกทำอะไรอีก ข้อมือทั้งสองข้างถูกใส่กุญแจมือยึดกับหัวเตียง โดยมีชายหนุ่มร่างสูงกำยำคุกเข่าคร่อมเอวสอบเพรียวเอาไว้

            “ย..อย่านะ ได้โปรด...”

            “ใช่... แบบนั้นแหละ เสียงแบบนี้แหละที่ฉันชอบ...” ดวงตาสีฟ้าประกายคมกล้ามองร่างที่นอนตัวสั่นหวาดกลัวอย่างได้ใจ เขาชอบเสียงนี้ เสียงที่ขอร้องอ้อนวอนแบบนี้ มันเป็นเสียงที่ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกเหมือนตัวเองมีอำนาจเหนือเหยื่อของเขา

            แคว่ก...

            เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวบางถูกฉีกจนขาดด้วยมือที่แข็งแรง ไม่นานท่อนบนของชายหนุ่มที่ถูกพันธนาการบนเตียงกว้างก็เปลือยเปล่า เศษผ้าถูกทิ้งบนเตียงอย่างไม่ใยดี เหลือเพียงกางเกงขาสั้นสีขาวปกปิดสะโพกงอนที่เขาเคยลุกล้ำเข้าไปเสพสุขมาแล้ว คาดว่าสาวใช้จะใส่ให้ในตอนแรกก่อนคล้องโซ่ที่ขา แต่ต่อไปคงใส่ไม่ได้อีกเพราะโซ่ที่จะพันธนาการขาข้างนี้ไว้ตลอด

            มือหนากำกระชับด้ามแส้ในมือแล้วค่อยๆ ถอยห่างออกมาจากคนที่นอนอยู่ สร้างระยะห่างที่จะทำให้เขาสามารถลงแส้ได้ถนัด

            เพี๊ยะ!

            “อัก! อ๊า!...” ปากบางอ้าออกกว้างส่งเสียงร้องแห่งความเจ็บปวดออกมาเมื่อปลายแส้หวดลงบนแผ่นหลังขาวเกิดรอยแดงเป็นทางขึ้นบนแผ่นหลัง ความแสบร้อนแล่นพล่านตามแนวทางที่ถูกสัมผัสด้วยแส้เส้นยาว

            เพี๊ยะ!

            “อึก!... อ๊า!... อย่า...ได้โปรด...”

            เพี๊ยะ!

            “อึก! อ๊า! ไม่! อ๊า...!”

            “ใช่! แบบนั้นแหละ ร้องแบบนั้นแหละ ฮ่าๆๆๆ” เสียงหัวเราะพอใจราวกับเสียงของปีศาจร้าย มือหนาระดมหวดแส้ลงไปบนแผ่นหลังขาวเนียน เสียงร้องและเสียงตวัดแส้ในอากาศคละเคล้ากันดังลั่นในห้องที่เงียบสนิท ราวกับเสียงดนตรีบรรเลงไพเราะยิ่งกว่าเสียงดนตรีใด

            ร่างที่นอนบนเตียงสั่นสะท้านไปทั้งตัวความเจ็บปวดยิ่งทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ จนผิวเนื้อแตก เลือดสีแดงไหลซึมออกมาจากบาดแผล เสียงแหบแห้งจนแทบร้องไม่ออก น้ำอุ่นใส่ไหลออกจากขอบตาเป็นทางเปรอะเปื้อนหมอนใบใหญ่

            เขากำลังหวาดกลัว เจ็บปวด และหวังว่าการกระทำอันแสนป่าเถื่อนนี้จะจบลง เสียงหัวเราะที่บ้าคลั่งยิ่งสร้างความสิ้นหวังให้กับชายหนุ่มผู้กำลังถูกกระทำอย่างทารุน

            เพี๊ยะ!

            “อึก! อ๊ากก...” เสียงร้องแหบพร้าดังขึ้นเมื่อปลายแส้กระทบกับแผ่นหลังที่แดงเถือก เลือดไหลซึมเป็นทางและเสียงตวัดแส้ในอากาศก็หยุดลง ไหลบางสั่นสะท้าน เสียงหายใจหอบถี่ปนเสียงครางอย่างเจ็บปวด

            “ยังไม่หมดแค่นี้หรอกนะบัคกี้”

            “อึก...” ฟันคมขบริมฝีปากล่างเมื่อได้ยินเสียงทุ้มแหบพร้า ตามด้วยความแสบที่แผลเมื่อลิ้นอุ่นเล็มเลียลงไปชิมรสเลือด มือหนาถอดเสื้อเชิ้ตของตัวเองทิ้งไป เผยมัดกล้ามแน่นตึงของคนที่ออกกำลังกายสม่ำเสมอ ที่ใครได้เห็นเป็นต้องอิจฉา

            กลิ่นเลือดที่หลายคนเกลียดแต่สำหรับมาเฟียหนุ่มแล้วมันทั้งหอมและหวานยามได้ลิ้มรส สีแดงราวกุหลาบ หวานราวน้ำผึ้ง เขาไม่เคยเบื่อที่จะดอมดมลิ้มรสของมัน ยิ่งเลือดที่มาจากการทรมานแบบนั้นด้วยแล้ว เขายิ่งชอบและหลงใหล

            ดวงตาคมสบมองแผ่นหลังบางที่ไหวสั่นด้วยความกลัว เป็นแบบนี้กันทุกคน ทุกครั้งกับของเล่นชิ้นแล้วชิ้นเล่า แต่ไม่นานเขาก็เบื่อ อย่างมากก็ไม่เกินหนึ่งปีเขาก็เบื่อแล้วและของเล่นที่ไม่ใช้ก็จะถูกส่งไปให้ใครสักคนในแก๊งค์รับไป เขาไม่สนหรอกว่าของเล่นชิ้นนั้นจะเป็นจะตายยังไงหลังจากนั้น

            “ได้โปรด ปล่อยผมไป...”

 
------------------------------------------------------------------------
 
ตัดฉับ
 
------------------------------------------------------------------------
 

            บัคกี้นอนหอบหายใจรวยริน รู้สึกปวดแสบไปทั้งตัวข้อมือขาวถูกบาดเพราะกุญแจมือจนเจ็บปวด สัมผัสจากคนด้านหลังหายไป แรงขยับบนเตียงบอกให้รู้ว่าชายหนุ่มที่ทำร้ายเขาลุกลงจากเตียงแล้ว ลงหายใจถูกพ้นออกจากปากเบาๆ อย่างโล่งใจเมื่อคิดว่าคนคนนี้จะเลิกทรมานเขาแล้ว

            สตีฟเดินลงจากเตียงใช้กุญแจไขเปิดลิ้นชักข้างเตียงออกมา มุมปากยกยิ้มมองอุปกรณ์ต่างๆ ภายในนั้น เขากำลังเลือกของเล่นที่จะเอามาใช้กับสัตว์เลี้ยงตัวใหม่ของเขาอย่างนึกสนุก คืนนี้ยังอีกยาวไกล เขาไม่จำเป็นต้องรีบร้อน

            มือหนาหยิบของที่ตัวเองต้องการออกมาสองสามอย่างโยนขึ้นไปบนเตียงใกล้กับคนที่นอนอยู่ มือหนาหยิบเข็มฉีดยาออกมาจากกล่องสำหรับเก็บเข็ม หยิบขวดที่มีของเหลวภายในขึ้นมา ปลายเข็มแหลมจุ่มลงไปแล้วดูดของเหลวเข้ามาในหลอด ก่อนขายาวจะก้าวกลับขึ้นไปบนเตียงอีกครั้ง ร่างที่อยู่บนเตียงนิ่งๆ ไม่ขยับทำให้พอจะรู้ว่าคงเจ็บมากจนขยับตัวแทบไม่ได้เพราะจะทำให้เจ็บกว่าเดิม แต่ไม่ได้ทำให้เกิดความสงสารใดๆ ขึ้นมาในใจเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่เขาต้องการมีเพียงแค่ความสนุก และความสนุกคือการได้ทรมานใครสักคนระหว่างมีเซ็กส์ที่รุนแรง

            “อึก! ... จ..จะทำอะไร! อย่านะ!” ร่างบนเตียงดิ้นเมื่อรู้สึกเหมือนมีอะไรแทงลงบนบั้นท้าย แต่มือหนากดสะโพกไว้ไม่ให้ขยับ

            “อย่าดิ้น!” เสียงตะคอกคำรามออกมาทำให้ร่างทั้งร่างหยุดขยับต่อต้านทันที เปลี่ยนเป็นสั่นน้อยๆ เมื่อปลายเข็มถูกดึงออกไป มันถูกโยนออกไปบนพื้นอย่างไม่ใยดีเมื่อสิ้นสุดการใช้งาน มือหนาตบลงบนรอยเล็กๆ ที่เพิ่งถูกเข็มแทงลงไปเบาๆ “อย่างนั้นแหละเด็กดี...”

 
------------------------------------------------------------------------
 
ตัดฉับ
 
------------------------------------------------------------------------
 

            “แฮ่กๆๆ” เสียงหายใจหอบจากร่างที่อ่อนแรงดังขึ้น มือหนาจึงปลดกุญแจมือทั้งสองออกจากข้อมือเรียวขาวที่มีรอยบาดหลายแห่งให้เป็นอิสระ มือทั้งสองวางตกลงบนเตียงอย่างอ่อนล้า ดวงตาสีเทาเป็นประกายวูบไหว หัวใจเต้นแรงกับการตัดสินใจบางอย่าง เพราะเขาทนไม่ไหวกับการกระทำที่วิปริตป่าเถื่อนนี้เต็มทนแล้ว และหากไม่รีบลงมือก็ไม่รู้ว่าจะมีโอกาสที่สองหรือไม่

            มือบางซกลงไปใต้หมอนช้าๆ ขณะที่แผ่นหลังกำลังถูกลิ้นอุ่นชื้นโลมเลียบนบาดแผล สัมผัสเย็นและลื่นทำให้รู้ว่าเขาหาสิ่งที่ต้องการเจอแล้ว

            ดวงตาสีฟ้าครามเบิกกว้างเมื่อประกายแสงวาววับสะท้อนกับแสงจันทร์อันน้อยนิดที่ส่องเข้ามาในห้อง ร่างที่ไม่ทันตั้งตัวถูกศอกกระแทกด้วยแรงทั้งหมดตรงโหนกแก้มอย่างแรงล้มลง ขณะที่ชายหนุ่มร่างสูงกำยำยังมึนอยู่บัคกี้ตามขึ้นไปคร่อมไว้แล้วใช้เศษแก้วที่ซ้อนไว้มาจ่อปลายแหลมที่คอแกร่ง

            “แฮ่กๆ ปล่อยฉันไปสะ ถ้าไม่อยากตาย” ปากที่แห้งแตกเอ่ยออกมาเสียงแหบพร่าสลับหอบหายใจแรง ร่างที่ถูกคร่อมอยู่นอนนิ่งไม่ขยับ ความมืดสลัวในห้องทำให้ไม่รู้ว่าคนที่เพิ่งจะทำเรื่องเลวทรามไปเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้วมีสีหน้าอย่างไร

            “ยังมีแรงต่อต้านอยู่อีกเหรอ สงสัยฉันจะประมาทไป...” เสียงทุ้มไร้ความหวาดกลัวหยุดลงเมื่อปลายแหลมของเศษแก้มสัมผัสกับผิวหนังตรงลำคอ แต่คนที่นอนบนเตียงกลับไม่แสดงท่าทางหวาดกลัวอะไร “ฉันไม่ได้พกกุญแจมาด้วย”

            “ง..งั้นก็บอกให้คนไปเอามาให้สิ!” ร่างเล็กกว่าตะคอดอย่างเหลืออด ดวงตาสีเทาแข็งกร้าว

            “นั่นสินะ...” เสียงทุ่มดังขึ้นเบาๆ เหมือนต้องการถ่วงเวลา

 
------------------------------------------------------------------------
 
ตัดฉับ
 
------------------------------------------------------------------------
 

            ดวงตาปรือๆ ค่อยๆ ปิดลงอย่างช้าๆ ร่างกายที่อ่อนแรงโหยหาการพักผ่อน สมองสั่งการให้สติที่น้อยนิดจมลงสู่ห้วงนิทราทันทีเพื่อหลีกหนีความจริงอันไม่อาจยอมรับได้

            ดวงตาคมมองลงไปบนร่างที่แน่นิ่งไป ชายหนุ่มถอนหายใจแรงเพราะเวลาแห่งความสนุกจบลงเร็วกว่าที่คิดเอาไว้ สะโพกแกร่งขยับถอยจากบั้นท้ายแดงช้ำช้าๆ จนทั้งสองหลุดจากการเชื่อมต่อกัน ปล่อยให้สัตว์เลี้ยงของเขาอยู่ในท่านอนเดิมแบบนั้นก่อนจะลุกขึ้นลงจากเตียง จัดการรูดซิบกางเกงของตัวเองให้เรียบร้อย แล้วเดินออกมาจากห้องที่ใช้กักขังของเล่นชิ้นใหม่

            ขายาวก้าวเดินไปตามทางเดินที่ด้านหนึ่งมีหน้าต่างสูงจนเกือบถึงเพดานด้านหนึ่ง ส่วนอีกด้านเป็นห้องต่างๆ บนชั้นสามแห่งนี้มีแค่ห้องนอน ห้องทำงาน ห้องพักผ่อนของเขาเพียงคนเดียว รวมถึงสัตว์เลี้ยงของเขาก็อยู่ชั้นนี้ ไม่มีใครถูกอนุญาตให้ขึ้นมาหากไม่จำเป็น และแม่บ้านขึ้นมาทำความสะอาด ส่วนหัวหน้าคงอื่นๆ อยู่ชั้นสอง แม่บ้าน พี่บ้านอยู่ชั้นหนึ่งทางด้านหลัง ลูกน้องระดับล่างคนอื่นๆ พักอยู่อีกตึกทางด้านซ้ายและขวาห่างออกไป สตีฟกำลังเดินลงไปชั้นล่างตรงห้องโถ่งเพื่อสั่งสาวใช้สองคนที่รอคำสั่งจากเขาอยู่จนดึกดื่น

            เมื่อสตีฟลงมาถึงชั้นล่างสาวใช้สองคนรีบโค้งให้ทันที พวกเธอถูกเรียกมารอเพื่อทำหน้าที่ที่ต้องทำหลังจากสตีฟเล่นสนุกกับสัตว์เลี้ยงเสร็จแล้ว อุปการณ์ต่างๆ ถูกเตรียมไว้รอข้างๆ พวกเธอสองคน

            “ขึ้นไปจัดการสะ” เพียงเท่านั้นหญิงสาวทั้งสองก็รีบขึ้นไปชั้นสามทันที

            ประตูถูกเปิดออกช้าๆ เสียงเบาหวิวเผยห้องที่มืดสลัว ห้องนี้ไม่มีหลอดไฟติดตั้งให้ความสว่างยกเว้นห้องน้ำที่อยู่ติดกับห้องนี้ การทำงานจึงค่อนข้างลำบาก พวกเธอเปิดไฟบนตะเกียงไฟฟ้าวางลงบนตู้ข้างเตียงเพื่อให้ความสว่าง ภาพชายหนุ่มที่นอนหลับกับสภาพร่างกายที่ยับเยินไปทั้งตัวคือสิ่งที่พวกเธอเห็นมานักต่อนัก แต่ไม่เคยรู้สึกชินแม้แต่น้อย

            หญิงสาวคนหนึ่งดึงผ้าห่มลงไปกองที่พื้นขณะที่อีกคนขึ้นไปบนเตียงเพื่อทำแผลที่หลัง ขณะที่อีกคนน้ำผ้าชุบน้ำอุ่นมาทำความสะอาดแขนขาให้รวมถึงบั้นท้ายและดึงสิ่งที่อยู่ภายในออกมาด้วย มันยังคงสั่นอยู่ ร่างกายของคนที่หลับได้รับการใส่ยาและทำความสะอาด เสื้อที่ซักอย่างดีถูกใส่ให้เรียบร้อย ผ้าปูที่นอนหมอนถูกเปลี่ยนเพื่อนำไปทำความสะอาด ใช้เวลานานกว่าสามชั่วโมงทุกอย่างจึงเรียบร้อย พวกเธอถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อนก่อนจะพากันออกจากห้องแห่งนี้ไป ห้องที่ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็ไม่อยากจะเข้ามาเลยสักครั้ง

            ปัง

            ประตูห้องปิดลงทิ้งชายหนุ่มที่บอบช้ำให้ร่างกายได้พักผ่อน ก่อนจะตื่นขึ้นมาเผชิญหน้ากับความจริงอันโหดร้าย
 
 
 
 
 
มาต่อแล้วจ้า ตอนที่ 3 ตัดเยอะมากๆๆๆๆ พยายามตัดให้น้อยที่สุดละ ตอนนี้เป็นอะไรที่เขียนยากท่ก+ทำใจลำบากจริงๆ เพิ่งเขียนแนวนี้ครั้งแรกไม่รู้จะออกมาดีแค่ไหน เขียนไปน้ำตาไหลไป แบบว่ามันไม่ถนัดจรืงๆ
ปล. ส่วนที่ถูกตัดทิ้ง e-mail ไว้นะคะ
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet