T

[Fiction-CA] Honeymoon หวานกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว

Title : หวานกว่านี้ไม่มีอีกแล้ว

Author : Blue Powder

Pairing : Stucky

Rate : หวานมาก

Summary : บัคกี้ทำสตีฟงอนสะแล้ว มาดูสิว่าบัคกี้จะง้อยังไงให้สตีฟหายโกรธ >w<

เม้าท์มอย : ฟิคเรื่องนี้มีส่วนผสมของภาพยนต์และคอมมิคปนๆ กันไป อาจจะงงชื่อตัวละครในคอมมิคที่เข้ามาเพิ่มได้ แต่ไม่ต้องสนใจมากก็ได้ เพราะไม่ใช่ตัวละครสำคัญ (มั้ง)

คำเตือน : ฟิคเรื่องนี้เกิดจากจินตนาการ แต่งขึ้นมาเพื่อความบันเทิงเท่านั้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

------------------------------------------------------------------------

 

 

            

           

            วิธีง้อคนแก่

            บัคกี้พิมพ์คำนี้ลงในกูเกิล และตั้งหน้าตั้งตาหาข้อมูล หลังจากเหตุการณ์เมื่อวาน สตีฟกลายเป็นตาแก่ขี้น้อยใจไปสะแล้ว ตอนนี้เขารู้สึกผิดนิดหน่อย เพราะสตีฟอุตส่าห์พาเขามาเที่ยวถึงที่นี่ ทำให้ได้กินของอร่อยๆ มากมาย ได้เปิดหูเปิดตา ถึงจะชอบลวนลามไปหน่อย ถึงจะรู้ว่าตัวเองไม่ผิด แต่เขาก็ควรง้ออยู่ดี

            ตอนนี้สตีฟออกไปข้างนอกตั้งแต่เช้า ไม่รู้ว่าหายไปไหน เหมือนจะหลบหน้ากัน แถมไม่มีโน้ตบอกไว้อีก ทำให้บัคกี้รู้สึกแย่กับเช้าวันนี้มาก รอจนสายของวันก็ไม่เห็นกลับมา เขาจึงคิดว่าสตีฟคงงอน และเขาควรจะเป็นฝ่ายง้อบ้าง

            เวลาผ่านไปนานมากบัคกี้ยังไม่ได้ข้อสรุปที่น่าพอใจเท่าไหร่ จนสุดท้ายเขาต้องยกโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรหาคนบ้างคนที่คาดว่าพอจะช่วยเขาได้ รอเพียงไม่นานคนที่โทรหาก็รับสาย

            [ฮัลโหล]

            “หวัดดีนาตาชา ฉันมีเรื่องอยากปรึกษาหน่อย” บัคกี้พูดเสียงหงอยๆ

            [เรื่องคุณปูลามกขี้งอนหรือเปล่า]

            “ธ..เธอรู้...” บัคกี้ครางออกมาอย่างแปลกใจ

            [รู้สิ เมื่อเช้าคุณปู่เพิ่งจะโทรมาระบายให้แซมฟัง แซมเลยเอามาเล่าให้ฟังอีกรอบ]

            “แล้วเธอคิดว่าฉันควรทำยังไง ควรจะง้อ หรือทำเฉย”

            [คุณง้อเขาบ้างก็ดีนะ ให้แต่อีกฝ่ายง้อเรา ถ้าเขาเบื่อขึ้นมาละก็...]

            “โอเคๆ แล้วฉันต้องทำยังไง”

            [ฉันจะส่งของไปให้ คุณแค่ใส่มัน เปลืองตัวนิดหน่อย แค่นี้ก็มัดใจคุณปู่ได้แล้ว]

            “ขออะไร!”

            ยังไม่ทันพูดจบ นาตาชาก็กดตัดสายไปแล้ว บัคกี้มองโทรศัพท์อย่างมึนงง และไม่ค่อยไว้ใจคำพูดที่นาตาชาบอก

 

 

            เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ สตีฟนั่งถอนหายใจเป็นรอบที่ร้อยเห็นจะได้ในวันนี้ ตั้งแต่เมื่อคืนที่บัคกี้ไล่ให้ออกมานอนที่ห้องนั่งเล่น เช้ามาก็ออกจากบ้านด้วยความน้อยใจ ไปซื้อโทรศัพท์แทนเครื่องที่พังไปเพื่อโทรระบายกับแซม จนสุดท้ายมานั่งกินลมชมวิวบนหาดทราย ที่ผู้เดินผ่านไปมาแทบจะนับได้

            ตอนนี้บัคกี้จะเป็นอย่างไรบ้าง ตื่นมาจะได้กินข้าวเช้าหรือเปล่า แล้วตอนนี้กำลังทำอะไรอยู่ กำลังคิดถึงเขาอยู่หรือเปล่า หรือว่ากำลังโกรธ...

            “เฮ้อ....”

            ในขณะสตีฟกำลังนั่งกลุ้มใจอยู่ ทางด้านบัคกี้ก็กำลังกลุ้มใจไม่แพ้กัน เป็นครั้งแรกที่พวกเขาผิดใจกันด้วยเรื่องขี้เล็บ ขนาดเมื่อก่อนทะเลาะกันแรงกว่านี้ยังไม่อึดอัด ทำอะไรไม่ถูกเท่านี้เลย อาจเป็นเพราะความสัมพันที่พัฒนามาเป็นคนรักกัน เลยทำให้อะไรๆ ก็ดูจะเปาะบางไปหมด

            “โอ๊ย! ยิ่งคิดยิ่งหิว” บัคกี้บ่นขณะนั่งดูซีรี่ เวลาผ่านไปจนเลยเที่ยง บัคกี้เลยย้ายก้นจากโซฟา ไปที่ห้องครัวแทน เพื่อทำอะไรง่ายๆ กิน

            หลังจากกินอาหารเสร็จ บัคกี้เดินออกมานอกบ้าน เพื่อมานอนเล่นบนเปลไม้ใต้ต้นไม้ใหญ่ มองออกไปยังหาดทรายขาวๆ น้ำทะเลใสๆ ลมพัดเย็นสบาย ทำให้ความหงุดหงิดลดลงบ้าง ถ้าสตีฟนอนเล่นอยู่ข้างเขาในตอนนี้คงจะดีไม่น้อยเลยทีเดียว

            “มีพัสดุมาส่งครับ” เสียงชายคนหนึ่งถือกล่องเข้ามา ทำให้บัคกี้หันไปมอง ร่างโปร่งลุกขึ้นเดินไปหา

            “ใช่คุณเซบาสเตียน อีแวนส์หรือเปล่าครับ”

            “เอ่อ...ใช่” บัคกี้ตอบอย่างกระดากปาก

            “ช่วยเซ็นรับตรงนี้ด้วยครับ” บัคกี้เซ็นชื่อลงไป แล้วรับของมา พนักงานจากไปแล้ว บัคกี้ก้มลงมองกล่องที่มีขนาดเบาอย่างสงสัย

            กล่องถูกวางลงบนโต๊ะเตี้ยหน้าโทรทัศน์ บัคกี้ค่อยๆ แกะกล่องแล้วเปิดออก มีผ้าสีดำถูกพับไว้อย่างดี รอบด้านเป็นกระดาษรองเอาไว้รอบๆ และด้านล่าง มือเรียวหยิบสิ่งที่อยู่ในกล่องออกมาดูอย่างสงสัย     ชุดกระโปรงทำจากผ้าบางๆ สีดำแบบเกาะอกมีผ้าขนสัตว์พูยาวติดที่ขอบของส่วนอก และปลายกระโปรง ปลอกคอหนังสีดำติดกระดิ่ง และปลอกแขนสีดำ นอนนิ่งอยู่ในกล่อง ทำให้ดวงตาสีเทาเบิกกว้าง มือเรียวทิ้งชุดนั่นลงกล่องทันที ก่อนจะต่อสายหาคนที่ทำการส่งสิ่งนี้มาให้เขา

            [ฮัลโหล ว่าไง ได้ของหรือยัง]

            “เธอส่งของบ้าอะไรมาเนี้ย นาตาชา” บัคกี้โวยวายอย่างเดือดดาล

            [แปลว่าของถึงแล้ว คุณก็แค่ใส่มัน ก็แค่นั้นเอง] เสียงของเธอนิ่งๆ ปนสนุกสนาน

            “ไม่มีทาง ฉันไม่ยอมใส่มันเด็ดขาด” บัคกี้พูดเสียงต่ำอย่างหงุดหงิด

            [แน่ใจเหรอว่าจะไม่ใส่ ฉันขอยืนยันว่าถ้าคุณใส่มันให้สตีฟดู เขาต้องหายโกรธ และวันฮันนีมูนของคุณกับเขาก็จะกลับมาหวานชื่นอีกครั้งแน่นอน]

            “ไม่! ให้ฟ้าถล่ม หรือโลกแตกวันนี้ ฉันก็ไม่ใส่”

            [งั้นก็ตามใจ ไม่ใส่ก็ไม่ใส่ หาทางง้อสามีเองก็แล้วกัน]

            “เดี๋ยว นาตาชา!” หญิงสาวตัดสายไปอีกรอบ บัคกี้มองไปยังชุดที่นอนนิ่ง แล้วหยิบฝามาปิดกล่องเอาไว้ ไม่อยากเห็นอะไรแบบนี้อีก

            “ฉันไม่มีทางใส่มันแน่” พูดเหมือนย้ำกับตัวเอง ก่อนจะเดินปึงปังออกไปจากบ้าน เพื่อหนีให้ไกลจากชุดบ้าๆ ที่นาตาชาส่งมา

 

 

            สตีฟถอนหายใจเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็นับแทบไม่ไหวแล้ว สุดท้ายก็ตัดสินใจยืนขึ้นเพื่อกลับบ้านไปง้อบัคกี้ข