T

[Fiction-CA] My Honey คนนี้ที่รักผมเองครับ

Title : คนนี้ที่รักผมเองครับ

Author : Blue Powder

Pairing : Stucky

Rate : หวานๆ ใสๆ (มั้ง)

Summary : โอ้ยแฟนผมน่ะน่ารักนะครับ แต่ช่วงนี้ดูแปลงๆ ไปนะ ผมอยากรู้จังว่าเป็นอะไร แต่ติดที่แฟนผมโคตรเอาแต่ใจเลยครับ >w<

เม้าท์มอย : ฟิคเรื่องนี้ต่อจากฟิคฮันนีมูนค่ะ ใครยังไม่อ่านก็ไปอ่านก่อนนะ จะได้เพิ่มอัถรส ^^

คำเตือน : ฟิคเรื่องนี้เกิดจากจินตนาการ แต่งขึ้นมาเพื่อความบันเทิงเท่านั้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

------------------------------------------------------------------------

 

 

            

           

            สตีฟพาบัคกี้มาที่ศูนย์การแพทย์ของวาคานด้า ชายหนุ่มบอกอาการทั้งหมดกับหมอผู้เชี่ยวชาญ พวกเขาจึงทำการจับบัคกี้ตรวจอย่างถี่ถ้วนทันที

            บัคกี้ถูกจับเจาะเลือด เอ็กซเรย์ร่างกาย สมอง ตรวจคลื่นสมอง ความดัน และอื่นๆ อีกมากมาย ใช้เวลาหลายชั่วโมงจึงเสร็จสิ้นขั้นตอนการตรวจ พวกเขาถูกเชิญให้ออกมารอข้างนอก เพื่อให้แพทย์วินิจฉัยอาการ ระหว่างนั้นสตีฟก็พาบัคกี้กลับที่พัก และเอาสลัดลูกพลัมมาให้กินเพื่อเอาใจ ดูเหมือนบัคกี้จะไม่มีอาการแปลกๆ เมื่อกินผลไม้

            “เป็นอะไรทำไมทำหน้าแบบนั้นล่ะบัคกี้” สตีฟเอ่ยถามเมื่อเห็นคนรักนั่งขมวดคิ้วมองถ้วยสลัดอยู่บนเก้าอี้ทานอาหารในห้องครัว

            “เปล่า”

            “แต่นายทำหน้าเหมือนคนไม่สบายใจเลยนะ”

            “แค่กังวลนิดหน่อย”

            “เรื่องผลตรวจนะเหรอ” บัคกี้ไม่ตอบ แค่พยักหน้าเบาๆ คิ้วยังคงขมวดกันอยู่

            “อย่าคิดมากเลยนะ ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับนาย ฉันก็จะอยู่ข้างนายไปจนสุดทาง” สตีฟกอดคนที่นั่งอยู่ให้ซบหน้าลงบนแผ่นอกกว้างของเขา เรียวแขนทั้งสองของบัคกี้กอดเอวสอบเอาไว้ คำพูดของสตีฟทำให้ชายหนุ่มรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย

            “ฉันรู้...”

 

 

            ในป่าลึก สถานที่ไม่มีใครดั้นด้นเข้ามาจนถึงด้วยเพราะเส้นทางที่ลำบาก แต่ไม่ใช่ปัญหาของชายหนุ่มสองคนที่ได้รับเซรุ่มจนมีพลังเหนือมนุษย์ แทนที่จะรอฟังผลอยู่ในห้อง สตีฟเลือกที่จะพาบัคกี้ออกมาเที่ยวป่าชมธรรมชาติ ดูเหมือนตอนนี้จะทำให้บัคกี้ใจสงบขึ้นมาก

            “ที่นี่สวยมาก” ร่างโปร่งกางแขนออกทั้งสองข้างแล้วสูดหายใจเข้าเต็มปอดก่อนจะปล่อยลมหายใจออกมาช้าๆ สตีฟมองคนที่อยู่ข้างๆ แล้วยิ้มอย่างเอ็นดู มือหนายกขึ้นหวังจะลูบผมนุ่มสีเปลือกไม้ แต่บัคกี้กลับเดินหนีไปอีกทาง

            “สตีฟมาดูนี่สิ นายว่ามันสวยไหม” บัคกี้เดินตรงไปยังดอกไม้สีแดงที่บานเด่นอยู่ข้างก้อนหิน

            “สวยจริงๆ ด้วย สวยมาก”

            “นายคิดว่ามันคือดอกอะไร” ร่างโปร่งเอ่ยถามคนตัวโตข้างๆ

            “ไม่รู้สิ ฉันไม่เคยเห็นดอกไม้แบบนี้เลย อาจจะเกิดเฉพาะที่นี่ก็ได้” บัคกี้พยักหน้าเห็นด้วย “เก็บกลับไปด้วยไหม”

            “ไม่เอาหรอก เอากลับไปด้วยไม่ถึงวันก็เหี่ยว ให้มันอยู่แบบนี้แหละ มันจะได้บานไปนานๆ” บัคกี้ยิ้มให้กับดอกไม้แสนสวยตรงหน้า สตีฟยิ้มให้กับรอยยิ้มสดใสและอ่อนโยนแล้วเงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินเสียงบางอย่าง

            “บัคกี้นายได้ยินเสียงเหมือนฉันไหม”

            “เสียงเหมือนน้ำตก” บัคกี้ตอบ ร่างสูงโปร่งลุกขึ้นเดินนำสตีฟไป ชายหนุ่มต้องรีบลุกขึ้นเดินตามไปติดๆ เพราะกลัวว่าจำหลงกัน เมื่อเดินเข้าไปลึกขึ้นเรื่อยๆ จนผ่านพุ่มไม้หนาออกไป ภาพน้ำตกขนาดไม่ใหญ่มากก็ปรากฏ ตรงหน้าชายหนุ่มทั้งสอง

            “ว้าว สวยชะมัด” สตีฟอุทานออกมาอย่างลืมตัว

            น้ำตกสายขนาดกลางตกลงมากระทบโขดหินจดเกิดเสียงดัง และละอองขาวรวมตัวกันเป็นไหลไปตามลำธารที่มีโขดหินน้อยใหญ่มากมาย ดูจากน้ำที่ใสจนเห็นก้นลำธารคาดว่าน้ำจะไม่ลึก

            ตูม!

            ยังไม่ทันที่สตีฟจะได้บรรยายถึงความสวยงามของสถานที่แห่งนี้เสร็จ เสียงของหนักตกกระทบน้ำเรียกให้ใบหน้าหล่อเหลาต้องหันไปมอง ตอนนี้บัคกี้ยืนตัวเปียกอยู่กลางน้ำแล้ว ชายหนุ่มต้องร้องออกมาอย่างตกใจ

            “บัคกี้ นายไม่สบายอยู่นะ!” สตีฟรีบโดดขึ้นไปยืนบนก้อนหินใหญ่ที่อยู่ใกล้จุดที่บัคกี้ลอยน้ำเล่นอยู่ แทนที่คนรักของเขาจะเชื่อฟัง บัคกี้กลับลอยน้ำหนี แถมยังใช้มือสาดน้ำใส่ชายหนุ่มที่ยืนอยู่สูงกว่าตัวเองอีก

            “ไม่เห็นจะเป็นไรเลย ฉันเป็นวินเธอร์โซว์เยอร์นะ”

            “ไม่ยอมขึ้นมาดีๆ ใช่ไหม” สตีฟถามเสียงเข้มขึ้น เมื่อบัคกี้เริ่มดื้อ

            “ไม่! แน่จริงนายก็จับฉันขึ้นไปเองสิ” บัคกี้พูดท้าทายอย่างไม่กลัว พร้อมเดินสลับว่ายไปจุดที่ลึกขึ้น สตีฟถอดรองเท้าโยนไปที่ฝั่งแม่น้ำไม่ไกลจากรองเท้าที่บัคกี้ถอดทิ้งไว้ แล้วโดดตามลงไป ไม่กี่นาทีต่อมา เอวสอบเพรียวของบัคกี้ก็ถูกคว้าไปอยู่ในมือหยาบหนา

            “ขึ้นฝั่งเร็ว แช่น้ำเย็นนานนายจะไม่สบายนะบัคกี้”

            “ไม่ ฉันจะเล่นน้ำ ดูสิน้ำใสขนาดนี้ เย็นดีจะตาย” บัคกี้กวักน้ำใส่สตีฟอย่างสนุกสนาน เมื่อดิ้นหลุดจากมือหนา

            เกิดการต่อสู้ขนาดย่อมกลางน้ำระหว่างสตีฟกับบัคกี้ ชายร่างโตกว่าพยายามลากชายหนุ่มร่างเล็กกว่า ขณะที่อีกฝ่ายขัดขื่น

            “บอกว่าอย่าเล่น อยากโดนใช้ไหม” สตีฟกวักน้ำใส่คืนแรงๆ บัคกี้หันหน้าหลบแล้วทำคืน จากที่เริ่มจริงจัง กลายเป็นเล่นสนุกหยอกล้อ จนเสียงหัวเราะดังแข่งกับเสียงของน้ำตก ร่างกายของพวกเขาเปียกปอนไปหมด บัคกี้ผลักสตีฟจนแผ่นหลังกว้างชนกับโขดหิน แต่สตีฟคว้าเอวของบัคกี้เข้ามากอดด้วยแรงเหนือมนุษย์ ร่างเล็กกว่าพยายามสะบัดตัวออก แต่ไม่เป็นผล

            “สตีฟ!” บัคกี้เงยหน้าขึ้นอย่างไม่พอใจ แต่เมื่อมองสบตาสีฟ้าเข้มที่มองมาอย่างอ่อนโยนรักใคร่ และเต็มไปด้วยความต้องการ ร่างของบัคกี้ก็หยุดขัดขื่นอย่างอัตโนมัติ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาช้าๆ ขณะที่ใบหน้าสวยของคนตัวเล็กกว่าแหงนเงยรอรับจุมพิต

            “อืม...” เสียงครางในลำคอดังขึ้นเมื่อร่างเล็กได้รับจูบที่อ่อนหวาน เขารู้สึกพอใจกับจูบที่สตีกมอบให้ มือเรียวยกขึ้นลูบไล้อดแกร่งอย่างหลงใหลผ่านผ้าเปียกๆ มัดกล้ามที่แน่นตึงน่าซุกซบรับไออุ่น บั้นท้ายงอนถูกบีบขย้ำด้วยมือใหญ่ และมันก็ถูกปลดกระดุมออกในเวลาต่อมา มือหนาสอดเข้าไปในกางเกงของคนตัวเล็กกว่า สัมผัสผิวลื่นนุ่มมือโดยไม่มีอะไรขวางไว้

 
------------------------------------------------------------------------
 
ตัดฉับ
 
------------------------------------------------------------------------
 

            “บัคกี้ ฉันรักนายมากนะ” สตีฟตอบพร้อมกับกดจูบแก้มแดงปลั่ง บัคกี้หันไปหามือเรียวลูบแก้มสากกดให้หันมาหากดจูบปากบางเจ่อกับปากหยักแผ่วเบาราวกับผีเสื้อยางเท้าลงบนกลีบดอกไม้บอบบาง

            “ฉันก็รักนาย รักมากที่สุด”

            ทั้งสองต่างแลกเปลี่ยนมอบสัมผัสไออุ่นให้กันและกัน ทั้งอ่อนหวานนุ่มนวล บางครั้งก็ร้อนแรงราวกับไฟเผาผลาญ ปล่อยเวลาให้ผ่านไปอย่างช้าๆ ให้ธรรมชาติรอบกายเป็นพยานรักของพวกเขา

 

 

            “ผลตรวจออกมาแล้ว ตอนนี้เจมส์ของนายกำลังท้อง”

            “อะไรนะ เมื่อกี้ว่าอะไรนะครับ” สตีฟเอ่ยถามหมอเพื่อความแน่ใจ เขาไม่อยากเชื่อคำพูดของทีซาร่าหรอกนะ กับผลตรวจที่ออกมา แถมใบหน้าของราชายังยิ้มขำอีก

            เมื่อตอนเย็นสตีฟพาบัคกี้ที่อ่อนเพลียหลับปุยคาอกกลับมาที่ห้องพัก เสื้อผ้าของพวกเขาหลุดลุ่ยและเปียกชื้นจนเป็นเป้าสายตาของคนที่ผ่านไปมา สตีฟรีบเช็ดตัวให้บัคกี้ด้วยน้ำอุ่นและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้

            ตอนนี้บัคกี้หลับอยู่ และสตีฟเป็นผู้มาฟังผลที่ศูนย์การแพทย์แห่งวาคานด้า เขาอยู่ในห้องกับหมอและราชาแห่งวาคานด้าทีซาร่า

            “โธ่ ราชาทีซาร่าอย่าแกล้งอำสหายท่านแบบนั้นสิครับ” หมอชราส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ แล้วยกกระดานขึ้นมาอ่านทวนผลการตรวจอีกรอบ

            “คนไข้ไม่ได้ท้องหรอกครับ เขาเป็นผู้ชายไม่มีมดลูกจะท้องได้ยังไง” หมอตอบสตีฟถอนหายใจยาว

            “ทำไมทำหน้าเสียดายแบบนั้น” ราชาไม่วายแกล้งชายหนุ่มอายุรุ่นพ่อ

            “ผมเปล่านะ แล้วสรุปบัคกี้เป็นอะไรกันแน่ครับ”

            “เพราะการเอารหัสคำสั่งของไฮดร้าออกทำให้สารเคมีในสมองเกิดความเปลี่ยนแปลง แต่อาการนี้คงอยู่ไม่นาน ร่างกายจะค่อยๆ ปรับตัว และหากรับยาบำรุงอย่างต่อเนื่อง ก็จะทำให้กลับมาเป็นปรกติได้ครับ”

            สตีฟรู้สึกโล่งใจที่บัคกี้ของเขาไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงอย่างที่กังวลใจ ทีซาร่าตบบ่าหนาเบาๆ แสดงความยินดี สตีฟกล่าวขอบคุณทั้งหมอและทีซาร่า ก่อนจะไปรับยาบำรุงที่หมอจัดให้

            ร่างสูงกำยำถือถุงยาเดินกลับที่พัก บัคกี้ยังนอนอยู่บนเตียง แต่เมื่อได้ยินเสียงปิดประตูห้อง เปลือกตาบางก็เปิดออก

            “สตีฟ...”

            “ฉันทำให้นายตื่นเหรอ” สตีฟเดินมานั่งริมเตียงข้างร่างเล็กกว่าที่ตื่นมาสะลึมสะลือ

            “อืม... หมอบอกผลตรวจหรือยัง...” บัคกี้เอ่ยถามหลังจากได้รับจูบหวานๆ จากสตีฟ ตอนนี้นั่งอยู่ในอ้อมกอดแข็งแรง

            “บัคกี้นายทำใจดีๆ ไว้นะ” สตีฟพูดเสียงเครียด ทำให้บัคกี้เกิดตื่นเต้นขึ้นมา

            “ฉันเป็นอะไรร้ายแรงเหรอสตีฟ”

            “นายกำลังท้อง เรากำลังจะมีลูกด้วยก...อุ๊บ!!!” สตีฟหงายหลังลงบนเตียงนอนหลังถูกศอกเหล็กเข้าไปเต็มแรง มือหนายกขึ้นลูบท้องเพราะความจุก

            “ใช่เวลาเล่นไหม!!!”

            “ขอโทษครับ ผมล้อเล่น อย่าโกรธกันสิ” สตีฟยกมือกันหมัดซ้ายที่กำลังจะตามมา บัคกี้เปลี่ยนร่างกลายเป็นแม่เสือโหดแล้ว และเขาอาจตายได้ถ้ายังพูดเล่น

            “นายไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่ต้องกินยาบำรุงสมองจากผลข้างเคียงที่เอารหัสปลุกวินเธอร์โซว์เยอร์ออก ไม่กี่วันก็หาย” สตีฟพูดรัวเร็ว บัคกี้ลุกขึ้นยืนถอนหายใจอย่างโล่งอกที่ตัวเองไม่ได้เป็นอะไรร้ายแรงอย่างที่คิดไว้

            “ทีหลังอย่าเล่นแบบนี้อีก” บัคกี้ทำหน้ามุ่ยใส่คนรัก

            “อย่าโกรธสิ นายไม่อยากมีลูกกับฉันเหรอ” สตีฟถามเสียงอ้อน ดึงร่างเล็กกว่าลงมานอนทับบนตัว มือหนาลูบผมสีน้ำตาลอย่างปลอบโยน

            “แต่ฉันเป็นผู้ชาย จะมีลูกได้ไง นอกจากนายไปหาเมียผู้หญิง” บัคกี้วางมือลงบนอกหนาวางคางทับลงบนมืออีกที น้ำเสียงแอบเศร้านิดหน่อย ถ้าเขาเป็นผู้หญิงอาจจะมีลูกให้ชายหนุ่มได้ สตีฟกอดร่างของคนด้านบนพลิกตัวให้บัคกี้ไปอยู่ข้างล่าง แล้วเขาขึ้นไปอยู่ด้านบนแทน

            “ฉันอาจจะพยายามน้อยไปหน่อย ถ้าขยันกว่านี้นายอาจท้องก็ได้” สตีฟยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ บัคกี้เบิกตากว้าง พยายามดิ้นให้หลุดจากใต้ร่างที่แข็งแรง แต่ไม่เป็นผล เพราะสตีฟกอดรัดแน่นอย่างกับปลาหมึก

            “ทำลูกกันตอนนี้เลยไหม”

            “ม่ายยยยยยย...”

 

 Fin.

 

 

คลานเข้ามาอย่างหมดแรง ขอโทษที่หายไปนานนะคะ เอาฟิคตอนจบมาส่งจ้า ผลโหวดเป็นเอกฉันท์เสียใจกับผู้ที่โหวดแพ้ด้วยนะคะ 555+ เอาน่าปลอบใจด้วยตัดฉับทุกผู้ทุกคน (หาเรื่องให้สตีฟเอาเปรียบบัคกี้บ่อยเกินไปแล้วเรา 5555+) หวังว่าเราจะได้พบกันอีกกับฟิคเรื่องหน้านะคะ

ปล. ฉับๆ ทิ้งเมลไว้นะคะ ^^

 

 

 

edit @ 14 Jul 2016 18:57:19 by BluePowder